Krótki kurs korekcji kolorów. #2: Teoria barw

Na samym początku drugiej części cyklu o korekcji kolorów, chciałbym zwrócić uwagę na jedną z podstawowych rzeczy w teorii barw – koło stworzone przez Johannesa Ittena – znanego szwajcarskiego malarza.

To konkretne koło jest klasykiem dla nauki w szkołach artystycznych. Składa ono z 12 kolorów. Z których wydzielane są 3 podstawowych barwy:

  • czerwony,
  • niebieski,
  • żółty.

Oraz kolory pochodne:

  • pomarańczowy,
  • fioletowy,
  • zielony.

Pomiędzy kolorami podstawowymi i pochodnymi możemy znaleźć kolory przejściowe, które nazywamy za pomocą polaczenia nazw barw, które znajdują się tuż obok. Widzimy np. takie odcienie jak żółtoczerwony, niebieskofioletowy i tak dalej.

Interesujące to, że koło skonstruowane jest w taki sposób, że oddziela zimne ocienienia od ciepłych.

Przy okazji zapamiętajcie te dwa terminy, bo będziemy ich często używać: barwy ciepłe (zbliżające się do pomarańczowych i żółtych) oraz barwy zimne (zbliżające się do niebieskich).

W tym miejscu może zrodzić się pytanie: do czego nam te wszystkie informacje? Potrzebujemy tej teorii by, przechodząc do części praktycznej móc korzystać z przyswojonej do tej pory wiedzy. W korekcji kolorów będziemy często mówić o zmieszaniu barw czy korekcji za pomocą liczb. W końcu dojdziemy do takiej wprawy, że będziemy mogli zrobić obróbkę z idealnym wynikiem nawet na czarno-białym monitorze, nauczymy się jak przygotować swoje zdjęcie do druku i wiele innych i bardzo ciekawych rzeczy…

Hue/Saturation/Value

Powoli zbliżamy do części praktycznej. Następny krok w tej niełatwej drodze to trzy parametry które są kluczem do opisaniu koloru w grafice komputerowej.

Zacznijmy od początku. Pierwszy parametr, który chciałbym przedstawić, to HUE, co po polski znaczy barwa. Hue jest wskaźnikiem tego koloru ze spectrum, z którym pracujemy w danym momencie.

Dalej – SATURATION (nasycenie) –  w tym przypadku czerwonego. Od całkowitego braku informacji o kolorze (0%) do maksymalnego nasycenia (100%).

Fot. Aleks Rajewski

I ostatni punkt to LIGHTNESS/BRIGHTNESS/VALUE (jasność). Jest to pewien gradient od najjaśniejszego punktu do najbardziej ciemnego.

Fot. Aleks Rajewski

Jednym z najgorszych błędów poczatkujących fotografów i grafików, jest próba doprowadzenia wszystkiego na maksimum. Przykładem może tu być parametr saturation za mocno wyciągnięty w prawą stronę. Takie zdjęcia nietrudno znaleźć np. na Instagramie. Może się wydawać, że poprawia to wizerunek, ale w rzeczywistości jest bardzo niebezpiecznym manewrem, który najczęściej prowadzi do nadmiaru barw.

Teraz naprawdę krótko opowiem o kontekście kolorów. Zauważcie, że, jeden kolor może wyglądać inaczej w otoczeniu innych odcieni.

Harmonia kolorów

Powoli kończymy część o podstawach teorii barw. Ale musimy jeszcze przejść przez jeden z najważniejszych tematów.

Na początek najłatwiejszy parametr – Monochromatic (monochromatyczność).

Oznacza on najprościej mówiąc wykorzystanie jednego odcienia oraz jego zmiany od maksymalnego światła do całkowitej ciemności. Najłatwiejszym przykładem może być fotografia czarna-biała.

Fot. Aleks Rajewski

W tym przypadku musicie zrozumieć że obraz monochromatyczny w żaden sposób nie ustępuje w ekspresji artystycznej obrazu wielokolorowemu, ponieważ kontrast jest jednym z najważniejszych elementów grafiki.

Kolejna kombinacja, to kombinacja Analogous (analogiczny). To może być para lub triada odcieni które znajdują się obok siebie w kole kolorów.

Jako przykład fotografii, spójrzcie na to:

Fot. Aleks Rajewski

Przychodzimy do kolejnego rodzaju harmonii: Complementary (komplementarne), czasem jeszcze nazywanej „harmonią przeciwnych kolorów”. Jest to najprawdopodobniej najpopularniejsza harmonia barw na świecie. Wykorzystywana jest w kinie, fotografii czy grafice komputerowej. Mówiąc o odcieniach komplementarnych, mamy na myśli te, które znajdują się w maksymalnej odległości od siebie.

Fajnym przykładem takiej korekcji barw może być korekcja w filmie „Transformers”, w którym cienie mają silnie wyrażony niebieski kolor, a skóra jest pomarańczowa.

I ostatnia harmonia, o ktorej chciałbym powiedzieć to Triadic (triadyczna).

Triadyczna scena kolorów zawiera kombinację dowolnych trzech kolorów, które są równo rozmieszczone na kole. Ta kombinacja często spotykana jest w fotografii przyrodniczej.

Fot. Aleks Rajewski

Na końcu niewielki bonus: aby włączyć koło kolorów w Photoshopie musimy:

        1. Wybrać instrument: Eyedropper Tool
        2. Nacisnąć: Alt + Shift + Prawy przycisk myszy

Na tym chciałbym skończyć drugą cześć cyklu. W następnej opowiem o kontraście i zacznę segment praktyczny, w którym poczytacie nieco o tzw. „Channels”

Kto napisał artykuł?

Aleksander Rajewski

Jestem studentem “Dziennikarstwa I komunikacji społecznej” na WNPiD. Po zajęciach biorę w ręce aparat i spaceruje po mieście robiąc zdjęcia. Jestem jednym z nielicznych fotografów, którzy w obecnych czasach doskonale posługują się różnymi rodzajami fotografii analogowej i wszystkim, co z nią związane. Rozwijam swoje umiejętności pracując dla różnych firm i organizacji.