Krótki kurs korekcji kolorów. #1: Teoria barw

Fotograf, grafik, malarz, operator wideo – co oni mają wspólnego? Odpowiedz oczywista – ci wszyscy ludzie pracują z kolorem. Ten cykl stworzyłem dla tych, którzy chcieliby nauczyć się świadomej korekcji kolorów. Tak jak profesjonalista, który może osiągnąć najlepszy wynik, nawet w najgorszych warunkach…

Czym jest kolor?

Na początek spójrzmy na naturę kolorów, skąd one pochodzą? Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że kolor jest nieodłączną częścią samego obiektu. Tak jednak nie jest. W 1704 roku Isaak Newton opublikował swoje dzieło o nazwie „Optyka”, w którym szczegółowo opisał podział promienia białego w spectrum kolorów za pomocą pryzmatu.

W ten sposób on udowodnił, że kolor jest tylko cechą światła. Wchodząc w interakcję z przedmiotem część spectrum zostanie pochłonięta, gdy promienie o określonej długości fali zostaną odbite. Co związane jest z rożnymi cechami fizycznymi materiałów, z których składa się dany obiekt.

Siatkówka ludzkiego oka jest tym samym elementem światłoczułym który odbiera informację o odbitych promieniach.

Ale interesujące to, że pierwsza informacja, którą otrzymuje mózg jest informacją o kontraście, a dopiero potem po kilkutysięcznych sekundy przychodzi informacja o kolorze. Świadomość tych faktów bardzo pomoże w dalszej pracy, więc zapamiętajcie tych kilka faktów.

Spectrum i koło barw

Gdyby wspomniały o Newtonie, który pierwszy opisał spectrum, zobaczymy jak możemy wykorzystać go w pracy.

Chociaż spectrum zawiera w sobie nieskończoną ilość kolorów, kluczowe barwy, które możemy nazwać to:

  1. Fioletowy (ang. violet)
  2. Niebieski (ang. blue)
  3. Błękitny (ang. cyan)
  4. Zielony (ang. green)
  5. Żółty (ang. yellow)
  6. Pomarańczowy (ang. orange)
  7. Czerwony (ang. red)

Tu nasuwa się pytanie: jak informacje o nieskończonych kolorach przedstawić w formie lub strukturze, która będzie wygodna dla artysty?  Z pomocą przychodzi koło barw (ang. color wheel).

Koło to przedstawić jest bardzo łatwo: bierzemy białe światło i dzielimy je na kilka kluczowych kolorów. W tym przypadku są to: czerwony (R), zielony (G) i niebieski (B). To ten sam model, który jest powszechnie stosowany w monitorach komputerów. Przy mieszaniu addytywnym otrzymujemy barwy pośrednie. Kiedy ograniczymy ten model, otrzymamy samo koło barw.

Podsumowując: koło barw, to system, który służy uporządkowaniu informacji o kolorach. Co ciekawe, do tej pory wymyślono dużą ilość różnych kół, które przedstawiają informacje po swojemu, w zależności od ich celu.

Dalej musimy zwrócić uwagę na to, że kluczowe kolory mogą być różne. Model RGB o którym mówiliśmy wczesnej, to model addytywny (ang. additive), model CMYK – substraktywny (ang. substraktive).

Do zapamiętania

R – red (czerwony), G – green (zielony), B – blue (niebieski)

  • R + G = Y (yellow) – żółty
  • G + B = C (cyan) – błękitny
  • B + R = M (magenta) – purpurowy
  • R + G + B = W (white) – biały

C – cyan (błękitny), M – magenta (purpurowy), Y – yellow (żółty), K – key (kluczowy/czarny)

  • C + M = B (blue) – niebieski
  • M + Y = R (red) – czerwony
  • Y + C = G (green) – zielony
  • C + M + Y = K (key) – kluczowy/czarny

Na tym zakończę pierwszą część tego cyklu. Następnym razem opowiem o komplementarnych kolorach i ich parametrach. A także o tym, jak możemy wykorzystać te wiedzę w naszych pracach artystycznych.

Kto napisał artykuł?

Aleksander Rajewski

Jestem studentem “Dziennikarstwa I komunikacji społecznej” na WNPiD. Po zajęciach biorę w ręce aparat i spaceruje po mieście robiąc zdjęcia. Jestem jednym z nielicznych fotografów, którzy w obecnych czasach doskonale posługują się różnymi rodzajami fotografii analogowej i wszystkim, co z nią związane. Rozwijam swoje umiejętności pracując dla różnych firm i organizacji.